'Een mooie organisatie met een rijke geschiedenis'

Als 17-jarige jongen werd Cor Hageman in de jaren vijftig met een koffer in de hand door zijn vader afgezet bij het Joristerrein. Hij wilde verpleegkundige worden. 

 

Cor ging, zoals dat toen gebruikelijk was, bij zijn nieuwe werkgever wonen. Dat hij nu terug is op hetzelfde terrein, stemt hem erg blij. Van een warm welkom of een goed inwerkprogramma was destijds geen sprake. 'De hoofdverpleegster gaf me een witte jas om aan te trekken en een riem met daaraan een sleutelbos en een fluit. Hierbij zei ze tegen mij: niemand erin en niemand eruit, de rest leer je wel.' Cor kwam terecht in een klein kamertje in paviljoen drie. Hij kwam te werken op de afdeling "vijf beneden", zijn eerste kennismaking met psychiatrie was met de patiëntengroep van deze afdeling. 'Hier zaten vooral oudere patiënten met vooral ook veel somatische problemen. Het was een rustige afdeling, in tegenstelling tot "vijf boven". Bij onrust onder de patiënten werden collega’s altijd naar boven geroepen. Het onder controle houden van patiënten was erg belangrijk in die tijd. Het onder controle houden van de leerlingen trouwens ook', voegt Cor er lachend aan toe. 'Misschien moesten we daarom wel intern blijven.'

Tot 1963 was Cor leerling, aansluitend bleef hij als gediplomeerd verpleegkundige nog zo’n anderhalf jaar werken in één van de gesloten klinieken. 'Oudere verplegers adviseerden mij om verder te gaan, omdat zij dat niet gedaan hadden. Ook vonden zij dat ik mijn algemene verpleegkunde moest gaan halen, zodat ik een bredere basis kreeg. Daar twijfelde ik een tijdje over, omdat ik het erg naar mijn zin had.' Toch heeft Cor zijn vleugels gespreid en is naar Limburg vertrokken voor de a-opleiding. Via de anesthesie in een algemeen ziekenhuis, ging hij werken in de ouderenzorg. Eerst een verpleegtehuis, daarna een bejaardentehuis. De laatste jaren van zijn loopbaan reed hij op de ambulance, terug in deze regio. Toen kwam hij opnieuw op het Joristerrein en vond het ontzettend leuk om te zien hoe de organisatie zich had ontwikkeld.

'Je moet het leuk vinden om je hier een beetje in te verdiepen en mensen hierover te vertellen. Kom gewoon een keertje langs en kijk eens met ons mee!'

 

- Cor Hageman

'Ik kreeg een keer een rondleiding door het museum van een vrijwilliger. Zij had een administratieve achtergrond en toen ze hoorde dat ik bij het Joris heb gewoond en gewerkt, moedigde ze mij aan om als vrijwilliger te komen werken. Pas na mijn pensionering, toen ik een krantenartikel over het Historisch Joris las, heb ik hier werk van gemaakt.'

Inmiddels werkt Cor al een jaar of vijf als bevlogen vrijwilliger. Hij vindt het prachtig om Delftenaren rond te leiden die het Joris als een gesloten bastion hebben beschouwd. Ook de maandelijkse warm welkomdag, waarbij nieuwe medewerkers als onderdeel van hun introductie langskomen bij het museum, doet hij met veel plezier. 'Er is veel te doen in het museum. Naast de rondleidingen zijn we ook druk bezig met onze collectie te ontsluiten. We maken schoon, omschrijven, nummeren en fotograferen. We hebben duizenden foto’s, dia’s en schilderijen opgeslagen liggen in de etage boven het museum. Het is onze wens om de gehele collectie te digitaliseren. En weet je wat het mooiste is? Ik kom regelmatig namen en foto’s tegen van patiënten die ik ooit heb verzorgd.'

Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom. Een zorgachtergrond is niet nodig, om bij Historisch Joris aan de slag te gaan. 'Het is vooral belangrijk dat je interesse hebt in de psychiatrie en in de geschiedenis. Je moet het leuk vinden om je hier een beetje in te verdiepen en mensen hierover te vertellen. Kom gewoon een keertje langs en kijk eens met ons mee!'

Cookies op de website van GGZ Delfland

Wij plaatsen functionele cookies, om deze website naar behoren te laten functioneren en Analytische cookies waarmee wij het gebruik van de website kunnen meten. Deze cookies gebruiken geen persoonsgegevens.

0